We spreken wel gekscherend van loonslaaf. Ik merk op dat zij of
hij daar aanvankelijk vrijwel altijd zelf voor kiest. Eenmaal gekozen en
toegetreden tot het lang geleden door de samenleving opgerichte circus van
ruilhandel met ontkoppeling van goederen en diensten (via het onafhankelijk
medium ‘geld’) begint het grote vergaren en uitgeven. En begint het aangaan van
langlopende verplichtingen, zoals de aanschaf van een scooter met geleend geld
van de ouders, een auto op afbetaling, een huis met hypotheek, boot met
opgehoogde hypotheek enz. Die vormen de bron van de verslaving. Heeft hij of
zij zich eenmaal vastgelegd dan is zij of hij vervolgens de slaaf van zijn/haar
eigen beslissing. Dit is niet alleen van belang voor de individuele slaaf, maar
minstens zo belangrijk (want lucratief) voor de samenleving en vooral voor de
producent en de handelaar die anders veel minder zouden verdienen. Allemaal
prima zolang die samenleving, inclusief producent, werkgever en handelaar ook
voldoen aan een aantal voorwaarden. De belangrijkste daarvan is naar mijn mening
dat alle slaven hun slavernij mogen blijven verrichten, dat zij niet overboord
worden gekieperd omdat het weer een
beetje tegenzit, omdat anders iedereen een stapje terug zou moeten doen. Dat laatste
moet voorkomen worden. Liever een paar slaven compleet de dupe dan iedereen,
inclusief de producent, werkgever en handelaar, een flinterdun beetje. Een goed
excuus heeft de samenleving daarvoor bedacht: zelfredzaamheid. De overboord
gemepte slaaf, die ligt te spartelen in de woelige golven kan zichzelf wel vastklampen
aan de romp van het schip en zich omhoog hijsen om weer aan boord te komen, is
de overtuiging. O ja, een aantal zullen er zeker in slagen.
Nog niet af, wordt dus vervolgd...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten