Out-of-the-box of onconventioneel?

Gisteren was ik op het najaarsseminar van mijn projectmanagement vakvereniging en woonde daar onder meer een presentatie bij van Microsoft. Het ging – dus – over tools, hulpmiddelen voor projectmanagement. Workbreakdown, projectplanning, Gantt-chart, resource allocation, budgetverdeling, uitputting, realisatie, deliverables, reports, enz.enz.

De presentator sprak over out-of-the-box producten. Ik zat meteen op het puntje van mijn stoel. Vervolgens vertelde zij dat ruim driekwart van de geprojecteerde MS-producten nog in ontwikkeling was. Daarbij moest ik onwillekeurig denken aan het inmiddels overleden Word Perfect. Omdat ik het toch niet helemaal begreep stelde ik maar eens de vraag: wat bedoel je nou eigenlijk met ‘out-of-the-box’? Haar antwoord was: dat zijn onze producten die beschikbaar zijn, op de plank liggen en die wij kant en klaar kunnen uitleveren. Ik wist even niet wat ik hoorde. Van binnen voelde ik een geweldige kriebel opwellen, die me steeds verder ik beslag nam. Gelukkig kon ik me nog net inhouden, maar ik was wel even helemaal uit de presentatie.

Kennelijk bedoelt Microsoft met Out-of-the-box precies het tegenovergestelde van onze gangbare betekenis van ‘out-of-the-box’ denken: een ongebruikelijke, onverwachte en verrassend nieuwe kijk op een weerbarstig probleem. Dat was me al wel eerder opgevallen: sommige bedrijven maken gewoon hun eigen standaarden. Onconventioneel zou je dat kunnen noemen.

Dankzij Microsoft kon mijn avond niet meer stuk.

Zelfredzaamheid

We spreken wel gekscherend van loonslaaf. Ik merk op dat zij of hij daar aanvankelijk vrijwel altijd zelf voor kiest. Eenmaal gekozen en toegetreden tot het lang geleden door de samenleving opgerichte circus van ruilhandel met ontkoppeling van goederen en diensten (via het onafhankelijk medium ‘geld’) begint het grote vergaren en uitgeven. En begint het aangaan van langlopende verplichtingen, zoals de aanschaf van een scooter met geleend geld van de ouders, een auto op afbetaling, een huis met hypotheek, boot met opgehoogde hypotheek enz. Die vormen de bron van de verslaving. Heeft hij of zij zich eenmaal vastgelegd dan is zij of hij vervolgens de slaaf van zijn/haar eigen beslissing. Dit is niet alleen van belang voor de individuele slaaf, maar minstens zo belangrijk (want lucratief) voor de samenleving en vooral voor de producent en de handelaar die anders veel minder zouden verdienen. Allemaal prima zolang die samenleving, inclusief producent, werkgever en handelaar ook voldoen aan een aantal voorwaarden. De belangrijkste daarvan is naar mijn mening dat alle slaven hun slavernij mogen blijven verrichten, dat zij niet overboord worden gekieperd omdat  het weer een beetje tegenzit, omdat anders iedereen een stapje terug zou moeten doen. Dat laatste moet voorkomen worden. Liever een paar slaven compleet de dupe dan iedereen, inclusief de producent, werkgever en handelaar, een flinterdun beetje. Een goed excuus heeft de samenleving daarvoor bedacht: zelfredzaamheid. De overboord gemepte slaaf, die ligt te spartelen in de woelige golven kan zichzelf wel vastklampen aan de romp van het schip en zich omhoog hijsen om weer aan boord te komen, is de overtuiging. O ja, een aantal zullen er zeker in slagen.

Nog niet af, wordt dus vervolgd...

Dagobert for President

Die Dagobert Duck, eh Donald Trump daar aan de overkant. Elke dag in het nieuws met een nieuwe niet ter zake doende schoffering van een serieuze collega. Politics by huftering around. Wat een varken. Als de Amerikanen op hem gaan stemmen, zet ik mijn vooroordeel over die Amerikanen om in een oordeel !

Odalisken

Gisteren hebben Jeanine en ik de expositie ‘De oase van Matisse’ in het Stedelijk Museum bezocht. Wat een verrukkelijke ervaring was dit weer. Het Stedelijk heeft schilderijen van Matisse vanuit de hele wereld weten te verkrijgen (tijdelijk geleend uiteraard) en ook van vrienden en tijdgenoten van Matisse, zoals Picasso, Kirchner, Chagall, Sluijters, Van Dongen, Mondriaan enz.enz.

Daardoor ontstond een prachtig beeld van de ontwikkeling die Matisse doormaakte en de wederzijdse beïnvloeding met zijn vrienden. In het begin schildert Matisse heel precies hoe de dingen eruit zien, in zijn latere periode weet hij met steeds minder middelen tot de kern door te dringen. In sommige tekeningen heeft hij maar drie of vier lijnen nodig (geen rechte weliswaar) om een gezicht tot leven te brengen. Meesterlijk.

We hebben gisteren een nieuw woord geleerd: Odalisken. Matisse en ook tijdgenoten schilderden exotische vrouwen, loom en verleidelijk, geïnspireerd door Arabische harems die zij hadden gezien.

Een ander opvallend thema van Matisse is muziek en dans. Prachtige voorstellingen heeft hij daarvan gemaakt.

En dan maakte hij ook nog nog ontwerpen voor gewaden, kazuifels, glas-in-lood kerkramen, teveel om op te noemen.

Gaandeweg voegt hij nieuwe technieken aan zijn palet toe: knipsels. Dit wordt beschouwd als het hoogtepunt van zijn werk. Misschien wel het meest centrale werk van de hele expositie ‘De parkiet en de zeemeermin’ heeft het Stedelijk al tientallen jaren zelf in bezit (goed voorzien door de conservator in 1967!). Het is bijna 8m breed en meer dan 3m hoog. Matisse had dit knipselwerk voor zichzelf gemaakt. Hiermee kon hij zich in de natuur wanen toen hij gekluisterd aan een rolstoel niet gemakkelijk naar buiten kon.

En tenslotte mogen dan de zeewieren niet onbenoemd blijven. In allerlei vormen, kleuren, bewerkingen en betekenissen heeft hij die gebruikt. Ook in die fantastische tuin van de parkiet en de zeemeermin hierboven.

Na een kop koffie in het museumcafé vertrokken we.

Buiten hadden we nog een vurrukkeluke ervaring: we kwamen Remco Campert tegen die broos en krom met stok voor het Stedelijk langs sjokte.

Hij herkende ons niet...

Paradoxen

Als het heelal werkelijk begrensd is, dan is het niet mogelijk om je in gedachten achter die grens te verplaatsen en van daaruit het heelal gade te slaan.

Aforismen

Hoe langer je elkaar niet spreekt hoe minder je elkaar te vertellen hebt...

Ik schrijf je een lange brief, want ik heb geen tijd voor een korte (Pascal)

Wisselvoordeel?

Met mijn bekende lichtblauwe big shopper loop ik Deen Opmeer binnen. Daar kom ik de bedrijfsleider tegen die mij half jolig half gemeend aanspreekt met "zo-o, met een Albert Heijn-tas  .... ?!!" en daar zijn hoofd veelbetekenend bij schudt.

Jaja, antwoord ik, had je soms liever gezien dat ik met mijn Deen-tas naar Albert Heijn was gegaan ?  :)   
Hij kijkt mij verdwaasd aan.

Hemels

Drs. P is heen. 
Hij komt niet weer.

Out-of-the-Box

Ons heelal is begrensd, oneindig en toch begrensd.

Dat denken de huidige astronomen, zij hebben bewijs daarvoor.
Wat zou er dan  buiten ons heelal zijn?
Ons heelal is gekromd, hoe kun je je dat voorstellen? Licht buigt af, dat lijkt vreemd hè? Hoe meer een lichtstraal bij de grenzen van het heelal in de buurt komt, hoe meer het afbuigt. Een lichtbundel die wij de ruimte in sturen naar ‘het westen’ komt na lange tijd (miljarden jaren) via het ‘oosten’ in onze rug (mochten we dan nog leven haha) weer terug? Of zou dat te simpel zijn? Toch wel gek hè?

Wat moet ik me nou voorstellen bij ‘de’ begrenzing van het heelal? Fysieke grenzen? Een ondoordringbare muur? Van deeltjes? Materie? Of Energie? Of beide? Of anti-materie? Of anti-energie? Of een combinatie van alle?

Of is het een logische grens? ‘Over’ de grens is er niets, gewoon niets. Zwart, leeg, nul, stilte, tijdloos? En als ik die grens in gedachten nou eens passeer? Of probeerde ik dat zojuist al (met dat ‘niets’)?

Ik ben zo benieuwd wat er buiten ons heelal zal zijn. Want als je ergens uit kunt stappen en het van buitenaf bekijken dan neemt je begrip daarvan enorm toe. Wat zou dat heerlijk zijn.

Dus, is er buiten de grenzen van ons heelal iets te vinden? Kunnen we ons daar iets bij voorstellen? Zou daar een ander heelal rondzwerven? Of zelfs meerdere heelallen? Materie? Licht? Energie? Leven misschien? Intelligentie? Gevoel? Of iets totaal anders dan een ander heelal? Want, een ‘ander heelal’ zou neerkomen op een herhaling van iets wat we kennen? Te gemakkelijk.

Of zijn dat rare vragen? Onmogelijke vragen misschien? Want, als nou de definitie van heelal heel / al is, dat het alles is wat ‘bij ons hoort’, ‘bij elkaar hoort’? Dan toch ook onze gedachten? Ons denken? Dan kan ook ons denken toch niet buiten ons heelal bestaan? Als de definitie van heelal is dat wij ertoe behoren en dat het begrensd is, dan kunnen we er toch niet buiten komen? Maar onze gedachten wel? Kunnen we in gedachten wel buiten de grenzen van ons heelal komen? Of niet? Laten wij als gedachtenexperiment eens van buiten, van afstand naar ons heelal kijken? Wat denk je? Dan hebben we impliciet daarmee toch de grens van ons heelal verlegd?

Geen ontsnappen mogelijk.

Wel vervelend als je last hebt van claustrofobie J

Wil je hierop reageren? Graag !

Sizzling riddle

In the north of Holland you find a sweet village called Nibbixwold. For ages it is crowded by two clans of clever cobolds living in peace together, the clan with the red hats and the clan with the green hats. Love is their basic theme. However, there is something weird about this community. There are no mirrors, no mirroring surfaces, even the whole concept of mirroring is unknown. No cobold knows the colour of his/her own hat and although every cobold can distinguish the color of his/her neighbour’s hat he/she cannot tell his or her neighbour what colour she/he is wearing. Isn’t that strange? 

Then what happens….  For misty reasons one day a message arrives that ALL the red hatted cobolds should leave the village or else they are to be slaughtered. The red hatted ONLY! Every green hatted cobold that joins them will activate the punishment as well. They are given a limited number of days to obey  the command. The number of days they get to their depart, maximally is the total number of the clan of redhats and starts the day after the message arrived.

The message hits the village as a fragmentation bomb. Every single cobold is totally upset. Clearly their peaceful multicolor coexistance will end here. No one knows nor understands who sent this message and why, but fear has taken over senses and they decide to take it serious and prevent the slaughter.

As they have some days left, they decide to organize a gorgeous farewell party first.

But HOW to decide who should leave the village as you don’t know to what clan you belong???

What hat am I wearing? is the thought most heard in the village.

That’s the question....

Hey CoCo Ton, do you know the answer ? :)

Thomas Adès' Truite à la Schubert

Thomas Adès en de Forellen van Schubert.

. . . De ene componist speelt de andere . . .

Beste Ton, jij als poprockjazzbluesmuzikant, gitarist en zanger wilde je graag eens wat meer verdiepen in die andere muziek en het omgekeerde spreekt mij ook aan. Hier is de kick-off.

Bij gevorderde amateurs is Schuberts Forellenkwintet mateloos populair. Veel beroepsmusici zetten het Forellenkwintet een beetje pedant weg als ‘teveel gespeeld’, laten we iets ‘interessanters’ op het programma nemen. Maar ook al is dit kwintet al miljoenen keren gespeeld in de beroemdste concertzalen en tot in de kleinste huiskamers waar net een piano en een contrabas passen naast de andere drie strijkers, ook al zijn er vele duizenden opnamen van gemaakt, het stuk blijft onweerstaanbaar en pakt je elke keer weer in de houdgreep. Dat geldt zowel voor de toehoorder als voor de musicus, je bloed gaat domweg sneller stromen. Dat komt door zijn onwaarschijnlijk mooie melodieën en harmonieën, Schubert’s patent, door de stuwende ritmiek, de subtiele modulaties en ook door het rijke klankbeeld dat de piano, viool, altviool, cello en contrabas samen scheppen.

De cd-opname van Thomas Adès met het Belcea kwartet is niet nieuw, maar is zo mooi dat ik mijn blog ermee wil verrijken. Ik heb veel opnames gehoord, maar deze vind ik pakkender dan elke andere opname die ik ken. Hier speelt de ene componist de andere. Je hoort hoe Adès het werk van zijn collega Schubert begrijpt en doorgrondt. Hij brengt het tot leven alsof hij het zelf geschreven heeft, vers en fris. Hier hoor je geen pianist, performer, maar een muziekschepper. Perfect in balans met de strijkers die een even geweldige prestatie leveren. Adès is in de huid van Schubert gekropen. Hij speelt de muziek niet, hij ís de muziek.

Luister zelf maar.

http://ecx.images-amazon.com/images/I/513BWsvz4ZL._SX425_.jpg
Arditti Quartet / Belcea Quartet  Link: http://amzn.com/B0001ZWKF2

Welkom CoCo Ton !

Beste CoCo Ton,

Wat een leuk idee van ons om samen een tweelingblog te starten. Ik heb echt zin om jou te bestoken met de vele hersenspinsels die mij zo geregeld in hun greep proberen te houden. Wie weet raak ik ze zo wel een beetje kwijt, maar vooral lijkt het mij fijn dat jij jouw licht erover gaat laten schijnen en mij weer met mijn beide voeten in de modder terugduwt. Als (Atos) Consulting Collega's beoefenden wij al vaker Collegiale Coaching over en weer. Hoe leuk was dat niet?
Mijn voornemen is om in dit blog een waaier van verschillende thema's te laten passeren, van muziek tot projectmanagement, van wiskunde tot politiek, van filosofie tot games en omgekeerd.
Ik heb er zin an !! en wens ons veel plezier,
Ben benieuwd naar jouw entry,

je CoCo Frank
Abbekerk, april 2015